Avarum irritat, non satiat pecunia

Avarum irritat, non satiat pecunia

Boni pastoris est tondere pecus, non deglubere

Apertae musarum ianuae

Agamus pingui Minerva

Morte carent animae

Iustitiae partes sunt non violare homines, verecundiae non offendere

Quod principi placuit, legis habet vigorem

Unius pecudis scabies totum commaculat gregem

Ad notam

Laudandus est, qui est bonarum artium et partium civis

Lucida intervalla

Beati mundo corde, quoniam ipsi Deum videbunt

Virtus amicitiam et gignit et continet, |nec sine virtute amicitia esse ullo pacto potest

Animus facit nobilem, cui ex quacumque conditione supra fortunam licet surgere

Nec reicit quemquam philosophia nec eligit; omnibus lucet

Pluris est oculatus testis unus, quam auriti decem

Saepius ad laudem atque virtutem natura sine doctrina quam sine natura valuit doctrina

Pro patria

Homo pacificus plus potest quam bene doctus

Falsum in uno, falsum in omnibus

Ad hoc


Menu

Umbram suam metuere
Tempori cedere semper sapientis est habitum
Ad latus
Carum est, quod rarum est
Quod verum est, merum est
Purus et insons, ut me collaudem, vivo carus amicis, causa fuit pater his
Ludendo discimus
Tam malorum quam bonorum longa conversatio amorem gignit
Di maiorum gentium
Via crucis, via lucis
Malum alienum ne feceris tuum gaudium!
Deum cole, Regem honora, libertatem tuere
Instantiae crucis
Quod datur ex facili, longum male nutrit amorem
Quod ab initio vitiosum est, tractu temporis convalescere non potest
Da, quod iubes, et iube, quod vis
Vitium est omnia credere, vitium nihil credere
Puncto saepe temporis maximarum rerum momenta vertuntur
Discrepant facta cum dictis
Prorsus credibile, quia ineptum